the secret of allegra

ตอนนี้กำลังนั่งร้องไห้อยู่หน้าจอคอม

รู้สึกว่าไม่ไหวแล้ว อยากปลดปล่อย อยากระบายที่สุด

ทำตัวนิสัยไม่ดี อาละวาดบ้านแตก ไม่ได้ทำตัวแบบนี้มาสิบกว่าปีแล้วสินะ

แต่วันนี้ตัวตนก็กลับมาอีกครั้ง

ข้างบ้านคงคิดว่าบ้านนี้มีคนบ้า อยู่ดีๆก็อาละวาด โวยวาย ร้องไห้ คุ้ยขยะ

ฮือๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อยากร้องไห้ดังๆ

วันนี้ไปเรียนพิเศษอย่างมีความสุข แต่กลับบ้านมาแทบช็อก

ป้าจัดห้องให้ ไม่ชอบที่สุดเลยก็คือการที่มีคนมายุ่งกับของของเรา ไม่ว่าใครก็ตาม ห้ามยุ่งเด็ดขาด

เดินเข้าห้องมา ทุกอย่างบนโต๊ะเปลี่ยนไป จริงอยู่ว่ามันโล่งดี ดูสะอาดตา แต่มันหาของไม่เจอ

หงุดหงิดมาก แต่ไม่เป็นไร แต่เอ๊ะ!!! อะไรหายไป

กระป๋องถั่วแมคคาเดเมียดอยคำรสวาซาบิ มันไม่อยู่แล้ว น้ำตาไหลทันที

ร้องไห้ โวยวาย แล้ววิ่งออกไปหาในถุงขยะหน้าบ้าน คุ้ยๆเขี่ยๆเหมือนอะไรซักอย่าง

คนผ่านไปผ่านมาคงจะงงๆ แต่งตัวก็ดี มายืนร้องไห้คุ้ยขยะ

เจอแล้ว!!! อยากจะกรี๊ดดังๆจริงๆ ดีใจมากที่มันยังอยู่ รีบเอาเข้าบ้านมาล้าง เช็ด ทำความสะอาดอย่างดี

ดีใจสุดๆ หยุดโวยวาย แต่ยังร้องไห้อยู่

มันอาจจะฟังดูงี่เง่า ไม่มีเหตุผล แต่ทุกคนก็ต้องมีของสำคัญ ของคนสำคัญ ที่อยากเก็บไว้ใช่มั๊ย

ก็แค่กระป๋องถั่ว ก็แค่เศษขยะ ถ้าอยากทิ้งคงทิ้งไปนานแล้ว

แต่สำหรับเรา มันไม่ใช่แค่กระป๋องถั่ว ไม่ใช่เศษขยะ

กระป๋องถั่วกระป๋องนี้ไม่ได้ทำให้เรารักกันก็จริง...แต่มันก็ทำให้เราเริ่มรู้สึกดีๆต่อกัน

เราไม่ได้หยิบมันขึ้นมาดูทุกวันๆ...แต่ก็มีความสุขทุกครั้งที่ได้เห็น ได้นึกถึงวันเก่าๆ

วันนึงเราอาจจะอยากซัดมันทิ้งถ้าเห็นแล้วเราเสียใจ...แต่วันนั้นมันยังมาไม่ถึง

เศษขยะในสายตาคนอื่น แต่มีคุณค่าทางจิตใจสำหรับเรา มันก็ไม่ใช่เศษขยะ

ดีใจจริงๆที่เจอมัน

เมื่อกี๊โทรไปหาเค้า ไม่ได้อยากโวยวายหรือเล่าอะไรให้ฟัง แค่อยากโทรไปคุยเฉยๆ

แต่พอได้ยินเสียงก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้ ไม่รู้เป็นบ้าอะไร ต้องรีบวางสาย

ถ้าเค้ารู้เค้าต้องคิดว่าเราบ้าแน่ๆ เฮ่อ หรือเราบ้าจริงๆ

เอาเถอะ ยังไงมันก็กลับมาหาเราแล้วนี่ ต่อไปนี้จะรักษาอย่างดี ไม่ให้ใครเห็นอีกแล้ว

เค้าจะรักษามันอย่างดีนะไออ้วน

คิดถึงอ้วนจัง